Trwałe użytki zielone są ważnym źródłem paszy objętościowej, którą zwierzęta mogą być skarmiane bezpośrednio lub może być pozyskiwana i poddawana konserwacji. Użytki zielone mogą być więc wykorzystywane w sposób kośny lub jako pastwisko, ale coraz częściej jest to użytkowanie mieszane — kośno-pastwiskowe. Z racji ich dużej roli wymagają takiej samej uwagi jak grunty orne w tym przeprowadzenia zabiegów agrotechnicznych. Jednym z nich jest wapnowanie, bez którego nie można utrzymać pH gleby na optymalnym poziomie.
Wysoka jakość paszy
O jakości świeżej paszy objętościowej lub surowca do zakiszania w dużej mierze decyduje skład runi łąkowej. Jest on ustalany w momencie renowacji użytku zielonego przez siew odpowiednio dobranego materiału siewnego. Jednak w kolejnych latach użytkowania relację pomiędzy ilością poszczególnych gatunków mogą ulec zmianie i mogą zacząć występować nawet gatunki niepożądane. Mogą one wpływać negatywnie na smakowitość i strawność paszy lub być nawet szkodliwe dla zwierząt gospodarskich.
Użytki zielone wymagają wapnowania
Naturalne procesy zachodzące w glebie, aplikacja nawozów naturalnych oraz nawożenie mineralne powoduje, że pH gleby użytków zielonych ulega obniżeniu. W związku z tym niezbędne jest określenie odczynu gleby oraz przeprowadzenie wapnowania, jeżeli zajdzie taka konieczność. Z racji tego, że użytki zielone mogą być zakładane na glebach organicznych i mineralnych, różny jest próg, od którego wapnowanie jest wskazane.
Na glebach mineralnych należy wykonać wapnowanie, gdy pH gleby spadnie poniżej poziomu 5,1-5,5. Natomiast w przypadku gleb organicznych granica, przy której nawożenie wapnem jest wskazane, mieści w zakresie od 5,1 do 5,5.
Zmiana składu gatunkowego roślin
Pierwszym sygnałem o konieczności przeprowadzenia wapnowania trwałych użytków zielonych, jeżeli badania gleby nie są wykonywane systematycznie, może być pojawienie się w runi tzw. roślin wskaźnikowych. Są to rośliny, które preferują niższy odczyn gleby i ten jest dla nich optymalny. O niskim pH gleby może świadczyć pojawienie się szczawiu polnego. Na glebach o niskim odczynie gorzej rozwijają się też rośliny motylkowe, których udział w runi może znacznie spadać lub przy skrajnie niskim pH, mogą całkowicie wypadać.
Aby nie ryzykować utraty cennego komponentu wnoszącego duże ilości białka, którym są rośliny motylkowe wapnowanie lepiej wykonać już przy górnej granicy wskazanych wcześniej poziomów odczynu gleby.
Kiedy wysiewać wapno?
Aplikacja nawozów wapniowych powinna być wykonana po ostatnim pokosie i należy ją przeprowadzić zgodnie z zaleceniami. W przypadku intensywnego wykorzystania trwałych użytków zielonych rekomendowane jest coroczne wapnowanie mniejszymi dawkami nawozów, które powinno mieć charakter profilaktyczny.
Do zastosowania na trwałych użytkach zielonych można zastosować wapno w formie pylistej lub granulowanej. Zdecydowanie wygodniejsza jest aplikacja tej drugie formy, ponieważ ogranicza zbędne pylenie oraz pozwala na równomierne rozsiew nawozu. Szeroki wybór sprawdzonych produktów do regulacji odczynu gleby znajdziesz na stronie https://osadkowski.pl/nawozy/nawozy-wapniowe–c-001124.
Świadome zarządzanie odczynem na łąkach i pastwiskach
Długofalowe utrzymanie wysokiej wartości pokarmowej pasz objętościowych wymaga systematycznego przeciwdziałania naturalnemu procesowi zakwaszania stanowisk. Zaniedbanie tego parametru błyskawicznie prowadzi do degradacji siedliska, w którym cenne gatunki motylkowe są sukcesywnie wypierane przez chwasty. Optymalną strategią na intensywnie eksploatowanych areałach jest coroczna aplikacja łatwych w dystrybucji preparatów odkwaszających. Taki reżim nawozowy pozwala bezpiecznie stabilizować parametry chemiczne podłoża i chroni pierwotną strukturę wysianych mieszanek przed dominacją niepożądanej flory.
Artykuł sponsorowany
